Une pour la route

Ann-Sofie en ik verlaten Bakanja Ville niet zo veel. Wanneer we dat wel doen is het meestal om mee op huisbezoek te gaan. Dan stappen we zo’n 10 min naar een plaats vol taxibussen. Op straat roepen ze dan muzungu muzung (blanke blanke!). In het begin dacht ik dat dit negatief was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ook omdat we jonge meisjes zijn, durven ze nogal extra te roepen. In zo’n taxibussen zitten dan zo’n 20 mensen gemiddeld, wanneer er niet zoveel inzitten vertrekken ze gewoon niet. Met 20 is zo’n taxibus zitten is niet aangenaam maar wel grappig! Er wordt geregeld ruziegemaakt onder de Congolezen omdat mensen zo dicht om elkaar moeten zitten. Gelukkig kunnen wij dan als muzungu de situatie wat neutraliseren omdat ze dan meestal met ons beginnen lachen.

Une pour la route is een  zin die je nogal eens kan tegenkomen aan de kant van de weg, meestal geschilderd op een cafeetje. We zijn nog niet echt naar een café gegaan, maar er was hier een Belgische avondfeest op het Belgisch consulaat waar we onze kop eens hebben laten zien. We hebben daar gesproken met Amerikanen, Fransen, Engelsen  en nog wat andere nationaliteiten. Maar amper gesproken met Belgen (typisch =D). Zoveel blanken in één ruimte was wel weer wat vreemd, maar het was een geslaagde avond. Op die avond heb ik voor het eerst Simba gedronken, heerlijke Congolees bier!